Afbeelding
Vakfotografie Westerduin

Column Maarten Zwankhuizen, fractievoorzitter SGP Scherpenzeel

Column

Jodenhaat

De gebeurtenissen van 7 oktober in Israël worden niet gauw vergeten. Maar hoe vreselijk ook, bijzonder was het niet, helaas. We kennen de vreselijke Holocaust. Maar Jodenhaat in Europa is veel ouder. Eeuwenlang hebben Joden bij tijden zwaar moeten lijden. Hebben we hier al veel om over te schamen, in Oost-Europa was het helemaal bar. Ontstond een pestepidemie, dan kregen Joden snel de schuld, met ernstige gevolgen. Daar komt het woord ‘pogrom’ vandaan. Was het, tussen twee haakjes, toevallig dat tijdens de coronapandemie sommige complotdenkers refereerden aan Joden? Werd het minder na de Holocaust? In Polen vond in 1946 een pogrom plaats. Van 200 holocaustoverlevenden werden er 41 vermoord en 82 verwond toen ze terugkeerden uit vernietigingskampen. Jodenhaat tiert tegenwoordig welig in sommige kringen. Griezelig, die massale demonstraties in Europese steden met Hamas-, IS- en Talibanvlaggen en nazisymbolen. Politie machteloos, de massa schreeuwend om het bloed(!) van Joden. Massa-immigratie en integratie zijn geen succes. Zijn we wakker? Jodenhaat komt ook voor in extreemrechtse splintergroeperingen. Erg genoeg is het veel breder aanwezig in progressieve kringen. Zie de commotie rond Timmermans, die terecht zijn afschuw uitsprak over de slachtpartij op 7 oktober. Lekker woke over slavernij, gender en racisme. Maar vervolgens meedoen aan bovengenoemde enge demonstraties met LHBTI-vlaggen. Hoe kan dat? In ‘vredelievende’ progressieve kringen (partijen, media, universiteiten) is meer begrip voor geweld dan men beseft. Nog steeds zitten er op vooraanstaande posities mensen die vroeger in het radicale actiewezen naam maakten en niet vies waren van geweld en gewelddadige regimes. EW-magazine schreef eerder daarover. Ook Extinction Rebellion bekende kleur. Eerst alleen maar protesten (klimaat), daarna bedreigingen (Rabobank), nu ook: Palestina ‘bevrijden’ van Joden. Walgelijk. “Nooit weer”, klinkt het jaarlijks op 4 mei. Ik hoop dat we in Scherpenzeel aan de oorspronkelijke betekenis blijven denken. Er valt wat te kiezen, volgende week.

Meest gelezen